Nieuws



 

Mijn verleden, heden en toekomst

terug

Marloes Lasker

Horen en zien. Het zijn zulke vanzelfsprekende zintuigen, dat het nauwelijks is voor te stellen hoe het is als je beide kwijtraakt. Zenboeddhist Marloes Lasker heeft de zeldzame ziekte van Usher en vertelt erover in de documentaire Voorbij horen en zien.

Ze was pas begin twintig, toen Marloes zich nietsvermoedend inschreef voor een beginnerscursus zenmeditatie, bij Dick Verstegen. “Eigenlijk was ik gewoon op zoek naar een tijdverdrijf”, vertelt ze. “Mijn man en ik waren net verhuisd naar Utrecht en ik was al een tijdje arbeidsongeschikt. Ik wilde wel weer eens wat te doen hebben door de week en zo kwam het dat ik het voor het eerst op het kussen ging zitten. Die keer zal ik nooit vergeten. Dick sloeg op de bel en ik voelde me meteen thuis. Dit is mijn verleden, heden en toekomst, zo voelde het.”

Met pensioen
Marloes werd op jonge leeftijd arbeidsongeschikt verklaard, vanwege haar dubbele handicap, de ziekte van Usher. Mensen met deze aandoening worden doof of zeer slechthorend geboren en ontwikkelen op latere leeftijd ook slechtziendheid. Ze kreeg de diagnose op 16-jarige leeftijd, maar was er op dat moment nog niet zo van onder de indruk, doordat ze nog goed kon zien. De eerste harde confrontatie met de ziekte was toen ze op haar 23e ‘met pensioen‘ mocht, zoals ze het zelf verwoordt. “Daar sta je dan, aan het begin van je leven. Veel plezier, maak er maar wat van! Je wordt toch groot gebracht met de bedoeling om te gaan werken. Het heeft even tijd gekost om dat arbeidsongeschiktheidsstempel los te laten.”

Ik ken je nietAls mensen haar nu op verjaardagen vragen wat ze 'doet', dan is het antwoord óf schrijver, óf zenmonnik of allebei. Haar schrijverschap bestaat inmiddels uit het blog tussenpozen.com, vol openhartige observaties en de publicatie van twee boeken. Haar tweede boek Ik ken je niet, mijn gelijke, komt uit op 15 september, tegelijk met de BOS documentaire Voorbij horen en zien. In het boek beschrijft ze hoe zen haar helpt met het verwerken van het verlies. En dat betekent vooral: lijden. “Ik merk dat het enorm helpt om niks weg te drukken, maar het verlies toe te laten. Het ontvangen van verdriet is heel belangrijk geweest. Dat is echt zazen en het kussen is wat dat betreft meedogenloos. Ik ga zitten en het verdriet komt vanzelf.”

Voorbij horen en zien •  Zondag 15 september 14:00 • NED2

Door Kitty Arends
Foto: Martijn Mulder



Boswijzer september 2013Steun de BOS, en krijg elke maand de BOSwijzer in de bus

Dit artikel verscheen eerder in BOSwijzer, Het programmablad van de Stichting Vrienden van de BOS.

Ook de BOSwijzer elke maand in de bus? Word dan lid van Stichting Vrienden van de BOS. U ondersteunt zo onze missie, visie en programma’s. En dat is hard nodig in deze turbulente tijden in medialand.